พลิก

posted on 08 Oct 2009 23:01 by glubdemons in Madside

เรื่องราวทั้งหมด เกิดขึ้นภายในวันที่ 8 ตุลาคม 2552

ผมตื่นเวลาประมาณตี 5

ไม่ได้ตั้งใจตื่นเท่าไหร่ แต่มันตื่นแล้วหลับต่อไม่ลง

เลยมาลอง Format และลง Windows อีกที

ทั้งที่ก็มั่นใจได้มากๆ แล้วว่า ควรเอาไปเคลม

เมื่อความอดทนผมหมดลง ผมเลยวางกิจกรรมในวันนี้ไว้ว่า

เดี๋ยวไปร้านเน็ท ไปหาข้อมูลเกี่ยวกับอาการที่เป็น

และถอดเอาฮาร์ดดิสก์ติดตัวไปด้วยเลย เผื่อเอาไปเคลมที่ร้าน

ไปถึงร้านเน็ทตอน 8 โมงเช้า นั่งอ่านอะไรต่ออะไรไปเรื่อยๆ

เจอผู้กองโหดออนเอ็ม เลยชวนเขาคุย คุยไปคุยมา ตกลงจะไปดู กอลิล่า แกลอรี่ ด้วยกัน

ตอนแรกผมกะว่าจะเอาฮาร์ดดิกส์ไปเคลมที่ร้านก่อน แต่ก็ไม่ได้ไป เพราะนั่งรถเมล์ผิดสาย

นึกว่ามันจะไปทางที่เราจะไป แต่มันดันไปอีกทาง แต่ไม่เป็นไร เรายังไปถึงที่หมายได้

ไปถึงผมก็ไปรอเฮียแกสัก 2 ชั่วโมงได้มั้ง อาจจะไม่ถึง แต่ก็ไปนั่งร้านเกมที่ลิโด้รอ

จนเจอกัน ไปดูงานอาร์ทเสร็จ ผมก็ออกความเห็นให้ไปหอศิลป์ BACC

ก็ดูอยู่ที่นั่นนานมากๆ อยู่กันจนเย็น

ตกเย็นก็แยกย้ายกันกลับ ถึงผมจะจำรายละเอียดช่วงเวลาแค่ 4 5 ชั่วโมงนั้นไม่ค่อยได้

แต่มันเป็นเวลาที่สนุกสุดๆ ไปเลย ไม่น่าเชื่อว่าผมจะมีเรื่องให้คุยกับท่านเขาเยอะมากๆ

ผมกับพี่เขาดูงานกันจนลืมไปเลยว่าหิวข้าว แบบว่าสักสามปีก็คงคุยไม่จบ ผมคิดอย่างนั้น

อีกอย่างนึงคือ ได้ไปเสพอาร์ทแท้ๆ ได้เจอเจ้าของอาร์ทแท้ๆ และได้คุยกันเรื่องอาร์ทแท้ๆ

ขนาดผมมากับเพื่อน ยังไม่ได้คุยสนุกเท่านี้มาก่อนเลย มันน่าแปลกนะ ที่จะมีช่วงเวลาแบบนี้เกิดขึ้น

ตกเย็น 6 นาฬิกา กว่าๆ ผมนั่งรถไฟฟ้ากลับ คิดว่าจะเอาฮาร์ดดิสก์ไปเคลม

ช่วงเวลาหลังจากนั้นคือช่วงที่เรียกว่า "พลิก" มาเป็นอีกด้านนึงของความรู้สึก

ฮาร์ดดิสก์ที่เอาไปมีสองตัว พังพร้อมกันด้วยอาการเดียวกัน

ตัวนึงซื้อร้านนั้นพร้อมเครื่องมีประกัน "พี่ครับ แล้วจะได้เมื่อไหร่หรอครับ" ผมถาม

"ก็ไม่รู้นะน้อง พี่ไม่รับประกันว่ามันจะได้ เพราะดูตรงนี้เห็นมั้ย ? มันเป็นสนิม

ปกติแล้วเขาจะไม่รับเคลมน่ะครับ แต่ก็จะลองส่งไปให้" พี่ที่ร้านคอมตอบ

"แล้วอีกตัวนึงเนี่ยอะครับ มันไม่มีประกันแล้ว ซ่อมได้มั้ยครับ" ผมถาม

"ปกติแล้วเขาไม่ซ่อมกันหรอกครับ มันไม่คุ้ม" พี่ที่ร้านคอมตอบ

"แล้วมันเอาไปทำอะไรได้อะครับเนี่ย" ผมถาม

"ก็คง เอาไปชั่งกิโลขายมั้งครับ เพราะมันพังแล้ว ใช้ไม่ได้" พี่ที่ร้านคอมตอบ

...

ฮาร์ดดิสก์ตัวนั้นของเพื่อนผม แต่เขายังไม่ได้ใช้ ผมเลยยึดมาใส่หนังเฉยๆ

ที่น่าเครียดก็คือ ผมทำของคนอื่นพัง แล้วไม่มีทางซ่อมได้ กลายเป็นขยะ -*-

ผมรับใบรับซ่อม และก็กลับบ้านเพราะเหนื่อยมากๆ วันนี้

กลับมาถึงบ้านผมจัดแจงเอาของออกจากย่ามสะพายข้าง

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด เพราะผมหาแฟลชไดร์ฟไม่เจอ

สัญนิษฐานไว้อย่างแรกคือ คงลืมไว้ที่ร้านเน็ทเมื่อเช้าชัวร์

เอาวะ ยังไงๆก็ต้องลองดู เผื่อมันจะยังอยู่

ข้าวก็ยังไม่ได้กินเลยวันนี้ มีไข่มีหมู เลยทอดไข่เจียวหมูสับ

แต่กินไม่ลง แล้วผมก็วางจานทิ้งไว้อย่างนั้น

ผมเลยกลับมาที่ร้านเน็ท มาที่ร้านก็ไปถามเด็กดูร้าน เขาบอกว่าไม่มี

มาดูที่เครื่องก็ไม่เจอ คงมีคนเอาไปแล้วชัวร์

ถ้าเป็นไปได้ ผมคงจะขอเอาแค่ข้อมูลข้างใน ส่วนแฟลชไดร์ฟผมยกให้ไปเลย แต่มันเป็นไปไม่ได้แล้ว

ผมโทรไปถามเพื่อน ขอยืมฮาร์ดดิสก์อีกตัวของเขา แต่เขาไม่ให้ โทรไปถามคนอื่นๆ ก็ไม่มีประโยชน์อะไร

เปล่าประโยชน์ ยิ่งคุยกับเพื่อนๆ ผมยิ่งพบว่าผมเจอทางตัน ตันกว่าเดิม แคบลงกว่าเดิม

ผมเล่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมคิดให้พวกเขาฟัง ว่าผมต้องใช้งานอะไร เอาไปทำอะไร และสำคัญมากน้อยขนาดไหน

แต่ไม่เป็นผล มันก็แค่คำพูดที่เข้าหูมา และผ่านออกไป จบแค่นั้น

ตอนนี้ผมยังอยู่ที่ร้านเน็ท ที่ผมทำแฟลชไดร์ฟหายเมื่อเช้า และนั่งนึกว่า วันนี้มันวันซวย หรือวันสุข กันแน่

เมื่อบ่ายๆ ยังสนุกอยู่เลยแท้ๆ แล้วทำไมต้องมาทนซวยอย่างนี้ด้วย

อาร์ทแกลอรี่ที่ไปดูมาวันนี้สอนผมหลายๆอย่าง และมีอยู่อย่างที่สอนผมว่า

โลกนี้เป็นอนิจจัง ไม่จีรัง ไม่ยั่งยืน